تبریزی آباد: آوریل 2011

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۰, شنبه

کسی گم نشده! تخت خوابی گمشده که یک ماهی یا دو سه هفته ای من در آن آرامشی داشتم. جیزی بین خواب و بیداری . خود خلسه ... حتی یادم نیست . . .

زانویم عمل می خواهد. من بیمارستان نمی خواهم. جراح کنار اتاق عمل ایستاده، چاقویش را تیز می کند و به من لبخند می زند. . .

گفتم : ما نخوایم دیگه تو رو ببینیم باید چیکار کنیم ؟
کفت : زکی ! دست به مهره بازیه ...

بالاخره جعفرآباد شد یا تبریزی آباد ؟

هنوز هیچ بازدید کننده ای وجود ندارد ... اولین باشید ... این موقعیت تحفه را از دست ندهید

بزرگترین آرزوی زندگی ام اینه که تو یکی دو هفته آخر که چشمای زردت باز بود هیچی ندیده باشی . . .

از اون روزی که دندون هاتو قفل کردی و دیگه نگذاشتی چیزی دهنت بگذاریم یک چیزی تو قلبم سفت شد و موند

از شمال تا شمال غربی، از جنوب تا جنوب شرقی . . . کلآ بد سرگیجه دارم

تعداد کسی ها که وقتی با من حرف می زنند احساس خفگی بهم دست نمی ده هر روز کمتر می شه . . .

چه عمری تلف کردی ... راضی نیستم ازت

خیلی خب . . . برای همین فیس بوکم را بستم تا وقتم تلف نشه... حالا روزی یک ساعت بیشتر می خوابم !